Wij gebruiken cookies op deze website om de gebruikservaring te verbeteren. Door het aanklikken van eender welke link op deze website geef je ons toestemming om cookies te gebruiken.

Collega's op rust

Terug naar overzicht

Collega's op rust

 

Rita Smekens  |  Marleen Vande Vondele

 

Rita Smekens

Rita Smekens

Eind vorig schooljaar ging Rita Smekens, een van de vaste waarden van de vakgroep Frans, na bijna 40 jaar dienst met pensioen. Wij, de collega’s Frans, zijn haar enorm dankbaar voor alle ondersteuning, materiaal, tips … die we van haar in de voorbije jaren hebben gekregen. Hieronder staat een (licht aangepaste versie) van de tekst die werd voorgelezen op haar afscheidsreceptie.

Beste Rita, vandaag willen we even de tijd nemen om stil te staan bij jouw loopbaan op onze school. Je begon je carrière in 1980 als leerkracht Frans op de Zusters Maricolen. Toen die meisjesschool in 1997 fuseerde met het Sint-Hendrikscollege, verhuisden jij en je collega’s naar deze campus. Het was voor iedereen een grote aanpassing om er plots binnen de vakgroep een pak nieuwe collega’s bij te krijgen. Ieder had zo zijn eigen stijl en tradities, maar gaandeweg ontstond er een nieuwe dynamiek waarbij er heel intens en enthousiast werd samengewerkt. Toen Jean-Pierre De Vos met pensioen ging en er meteen drie collega’s uit de vierdes voor het eerst een aantal uren in 5 en 6 kregen, heb jij hen op een fantastische manier wegwijs gemaakt. Je hebt dit echt schitterend gedaan: je zorgde voor extra materiaal, voorbeeldtoetsen, grammatica-overzichten en niet te vergeten: woordenlijsten met de herkenbare indeling synonymes/antonymes/mots dérivés! We hebben jou in al die jaren leren kennen als een bescheiden en warme collega, enorm toegewijd en vol inzet voor je lessen en leerlingen. Door de nauwe samenwerking zijn er heel veel mails over en weer gegaan, telefoontjes, berichtjes … Het was ook een vaste traditie geworden om elkaar te bellen de ochtend van de studiereis naar Parijs, om er toch zeker van te zijn dat we wakker waren en mooi om 5.45 uur op school zouden staan. Nu zal het rustiger worden aan de andere kant van de lijn, want er breekt voor jou binnenkort een nieuw hoofdstuk aan. Tijd om nieuwe dromen te realiseren, tijd om te genieten van het leven en om te houden waarvan je moet houden. Je mag terecht trots zijn op wat je allemaal bereikt hebt, of om het met de woorden van Jacques Brel te zeggen: 'Je vous souhaite surtout d’être vous, fier de l’être et heureux, car le bonheur est notre destin véritable.' In naam van iedereen willen we jou bedanken om jezelf te zijn, om Rita te zijn, om de collega te zijn die we hard gaan missen!

 

Vakgroep Frans

 

Terug naar boven

 

Marleen Vande Vondele

Marleen Van de Vondele

Je ziet ze vaak op televisie, de personeelsleden van grote bedrijven die de verplaatsingen per fiets maken tussen de verschillende afdelingen op de werkvloer. Sint-Hendrik mag dan al geen multinational zijn, maar een goeddraaiende, zelfbestuivende onderwijsfirma aan de Leiebocht. Dit opvallende fenomeen heeft ook bij ons ingang gevonden. Juist, daar zegt u het: schoolbeheer op tuben dus. Bij goed weer waaide kraakte, piepte of knarste soms een fietsketting. ‘t Was Marleen Vande Vondele die, met haar peperkoeken naam, binnen haar job, goeie cijfers realiseerde voor haar ecologisch palmares. De voetganger die tijdens een onbewaakt moment, dat zuchtje voelde passeren, wist het zeker: het was Marleen die, per tweewieler, vrolijk bezig was aan de update van haar verplaatsgedrag tussen het hoofdgebouw aan de Leieoever en haar glazen bureau aan de speelplaats Eos. En als ze dan ook nog eens een  goedemorgen ventileerde, wisten we het zeker: Marleen zou, ook nu weer, die dag aansnijden met een geslepen mes voor droge luchtweerstand. De dag kon niet meer stuk, dat was een groot geluk. Of Marleen met haar pioniersrol ook collega’s heeft aangezet om alle koerlijnen - niet koerslijnen - in kaart te brengen, betwijfelen we. Marleen was gewoon de eerste om de oplevende fietscultuur binnen de muren van het college te implanteren. En ze deed dat goed. Ze heeft daarbij nooit de ambitie gehad om de lijnen op het asfalt op te delen via een elektrische fiets. Misschien nog best zo. Nu zijn grote accidenten uitgebleven. ‘Zo was het goed, zo was het beter. Maar het kon altijd nog iets beter. Alweer een kilometer’, maakte ze zich dan vrolijk.

Een andere, ook opvallende eigenschap, was haar warm (in de zomer af en toe broeierig) contact met de leerlingen en de collega’s. Ze bood hen een luisterend oor, een vriendelijk woord en, bij ontij, desnoods een plaatsje in een ziekenbed aan. Ik weet nog dat wij geprobeerd hebben om haar een verpleegsterkapje, type Rode Kruis, aan te praten. Dat vond ze echter een stap, lees picqure, te ver. En dus bleef iedereen op zijn vertrouwde post. ‘Seg jong, ge moet niet overdrijven, hé’, wees zij ons, volkomen terecht, terug naar af. 

De waarheid gebiedt mij om dit stukje af te ronden met een culinaire noot. Ergens in een onbewaakt moment, na een gemeten voorzetje van één van haar alerte collega’s, liet Marleen zich ooit ontvallen, dat ze, samen met haar Diether, de werkweek altijd afsluit met hun vaste vrijdagavondmenu: scampi met friet. Dat was, en is, een gewoonte die al jaren standhoudt. Nu hadden wij, de immer sympathieke studiemeestercollega’s, misschien gedacht dat wij, met onze aanwezigheid en met onze verbale injecties, een bijdrage konden leveren aan hun, door de jaren heen, afgevijld weekverslag met hun tweetjes. Liefste Marleen: ‘Vandaar onze tweet om ons misschien alsnog te willen toevoegen aan uw lijstje intimi? Dat is tot nu toe nog niet gebeurd maar is snel aangepast, nietwaar? Hartelijk dank!'

 

Johan De Ruyck

 

Terug naar boven

Terug naar overzicht