Wij gebruiken cookies op deze website om de gebruikservaring te verbeteren. Door het aanklikken van eender welke link op deze website geef je ons toestemming om cookies te gebruiken.

In de kijker: Italiëreis

Terug naar overzicht

Italiëreis

 

Een vleugje avontuur … en heel veel kameraadschap

En uiteindelijk is editie 2019 er ééntje geworden waar we in de toekomst nog vaak naar zullen verwijzen, ja één die in de annalen van onze school een bijzondere plaats zal innemen! 

Waar onze zesdejaars de eerste dag normaliter tegen valavond wat sloompjes rondkuieren aan het gezellige Comomeer, zaten ze dit keer om 21.30 uur nog nagelbijtend en met een bedrukt gezicht in de bus. Zenuwachtige berichtjes van en naar het thuisfront … De San Bernardino over en de bestemming alsnog bereiken of dan toch maar overnachten op de bus …? Gelukkig toonde reisorganisator De Buck dat het ook in crisissituaties adequaat kan handelen en werd er in een mum van tijd voor niet minder dan 153 deelnemers een overnachting geregeld in vier kleine Zwitserse hotelletjes. Ja, lang, lang geleden moest zelfs Hannibal  het al aan de lijve ondervinden: wanneer de sneeuw begint te vallen, laten de Alpen zich niet zomaar overwinnen. 

En voor het geval dat sommigen het nog niet hadden begrepen, bracht de tweede avond zeker en vast uitsluitsel. Toen onze reizigers in het hotel te Rome na een ellenlange reis met een ware reuzenhonger verschenen aan de dis, kwijlend en likkebaardend bij de gedachte aan de aangekondigde zeebaarsfilet, moesten ze tot hun grote ontsteltenis vaststellen hoe er op hun bord plotsklaps een soort kartonnen schijf te voorschijn werd getoverd. Hm, een mens zou inderdaad voor minder vegetariër worden.

Maar het punt was wel gemaakt: op Italiëreis kun je niet anders dan flexibel zijn. En met deze wijze levensles in het achterhoofd kon alles wat volgde uiteraard alleen maar beter worden. En beter wérd het ook!  Of moeten we zwijgen over het ronddolen in een waarlijk imponerend Colosseum (“Waw, het is echt nog groter dan ik dacht!...”)? Zwijgen over het fietsen langs eeuwenoude aquaducten, Romeinse heirbanen en schitterende  natuurparken (“Hihi, welke leraar valt daar over zijn stuur?...”)?  Zwijgen over het bestormen van de koepel van Sint-Pieters (“Hé, zijn dat echt mozaïekjes, wtf…?”), om dan bij een koude wind te genieten van een adembenemend uitzicht?

Almaar sneller ging de tijd en in ijltempo volgden beelden elkaar op: de campo van Siëna, ellenlange rijen aan de Florentijnse musea (die we dankzij de reservaties gelukkig snel achter ons konden laten), de weelderige collectie van het Uffizimuseum, maar ook de restanten van een angstaanjagende maffia-aanslag, het binnenvaren van Venetië onder een druilerige regen … en het toch heerlijk vinden.          

Maar het zichtbaarst en het tastbaarst werd de ziel van deze traditierijke reis misschien nog het best in eindstation Verona, waar de klassen het – voor het eerst – in een groot stadsspel tegen elkaar opnamen. Hier ervoer je tomeloze inzet, ja, hier voelde je onderlinge verbondenheid, en ja, nogmaals ja, hier proefde je kameraadschap!  

Bij deze nog eens hartelijk dank aan alle begeleiders en alle leerlingen die tien dagen lang bewezen dat onze memorabele Italiëreis nooit ofte nimmer uit het curriculum mag verdwijnen.

 

Klaus Dequeker

 

Joomla Gallery makes it better. Balbooa.com

Terug naar boven

Terug naar overzicht