Ouders aan het woord: Bjorn Prins en Veerle Lisabeth

Terug naar overzicht

ouders aan het woord cover

 

Björn Prins  |  Veerle Lisabeth

 

Björn Prins

ouders aan het woord bjorn prins

Waarom kiezen we voor Leiepoort campus Sint-Hendrik? Het antwoord hierop is heel eenvoudig. Wij hadden geluk als ouders dat het zo duidelijk was. Toen onze zoon op de infodag bij jullie binnen liep, door de grote deur, liep hij in jullie college alsof hij er thuis hoorde. Hij past in de school en dat voelde je vanaf de eerste minuut. Ook in het verdere contact met de leerkrachten werd dit bevestigd. Een tweede aspect was het voelen van klassieke waarden en normen in de hele sfeer, dit samen met een duidelijke structuur. Maar bovendien was ook vernieuwing voelbaar, aangezet worden om buiten de klassieke kaders te durven denken.

Onze zoon past in de school en dat voelde je vanaf de eerste minuut.

Deze integratie van beide zaken vinden wij als ouders fantastisch. De idee dat onze zoon een krachtige basis zou meekrijgen, maar toch uitgedaagd en geprikkeld zou worden om innovatief te durven denken. De kapel is hiervan een heel mooi voorbeeld. Het leeft intern, maar wordt ook extern zichtbaar gemaakt. De kapel is gelegen in het midden van het schoolcomplex, een soort centrum. Maar volledig vernieuwd in haar functie, gemoderniseerd en ook bruikbaar als plek voor nieuwe initiatieven, zoals bijvoorbeed mindfulness.

Hoewel het een grote school is, werd onze zoon echt gezien om wie hij is.

Vervolgens, eens we de school al beter kenden, viel het ons op hoe persoonlijk de contacten zijn. Hoe onze zoon echt gekend en gezien werd door de leerkrachten en directie. Hoewel het een grote school is met veel eerstejaars, was er toch geen gevoel van ‘verdrinken in de massa’. Hij werd echt gezien om wie hij is en wordt ook zo benaderd. Ik hoor dit ook van hem... hoe hij de leerkrachten begroet en zij hem, oogcontact tussen leerlingen en leerkrachten. Men kent elkaar en dat is voor ons heel waardevol.

 

Terug naar boven

 

Veerle Lisabeth

ouders aan het woord veerle

Net zoals bij veel andere opvoedingskeuzes, wordt ook bij de schoolkeuze de zoektocht vooral gevoerd als voor de oudste van het gezin de stap naar het middelbaar nadert. Bij ons was het zeker niet anders. En die zoektocht is dan toch heel specifiek gebaseerd op ‘elimineren’ enerzijds en het scoren met eerste indrukken anderzijds.

Toen voor onze oudste zoon het zesde leerjaar in zicht kwam en er ons een aantal affiches van opendeurdagen opvielen, besloten we op basis van schoolbezoeken de vergelijkingstest te starten. Op dat moment was de opendeurdag in ‘Sint-Hendrik’ al voorbij maar was er bij de directie onmiddellijk bereidheid om ons persoonlijk te onthalen, zelfs tot twee keer toe. Op zich leverde dat voor het scorebord van Sint-Hendrik al onmiddellijk een grote ‘plus’ op. Ook het gevoel van ruimte op de speelplaatsen, de veiligste bereikbaarheid met de fiets, waarbij bijna het hele traject van bij ons thuis langs het jaagpad van de Leie afgelegd kan worden, de handige bus-uren bij regenweer en niet te vergeten een gemoedelijke sfeer, leverden bijkomende ‘pluspunten’ op. Wij kregen heel vlug het gevoel dat dit nochtans zuivere ASO-college naar matigheid, bescheidenheid en gelijkheid streefde. Waarden die wij persoonlijk heel hoog in het opvoedingsvaandel proberen te houden. Dat er in Sint-Hendrik bij de keuze ‘Latijn’ geen vragen werden gesteld en dat de school niet met dure uitstappen en uitwisselingsprogramma’s probeert te scoren, waren daarvoor onmiddellijk belangrijke aanwijzingen.

Het persoonlijk onthaal, het gevoel van ruimte, de bereikbaarheid en de gemoedelijke sfeer zijn pluspunten.

Maar kiezen is ook altijd een beetje verliezen en de leerschool van de ondervinding volgt altijd pas later. Een periode van onzekerheid hoort er toch wel altijd bij. Het eerste jaar op Sint-Hendrik was niet zo evident, maar gelukkig werd ons de nodige aanpassingstijd gegund. Wij ervaarden veel geduld en weinig oordeel, ook al hadden we daar wel wat schrik voor nu onze kinderen de overgang vanuit een methodeschool moesten maken. Het vele persoonlijke contact met zowel leerlingen als ouders zorgde ervoor dat we ons snel welkom voelden. Van zodra we deel uitmaakten van de schoolpopulatie hoorden we er bij, we werden persoonlijk aangesproken, waren geen nummers, ook al is dat in een grote school geen sinecure.

Zoon nummer twee volgde twee jaar later. Er was enige twijfel want we wisten dat de kans groot was dat hij speciale zorg nodig zou hebben. Ook de haalbaarheid van de gekozen richting was onzeker. Maar door de ervaringen met nummer één en het intussen opgebouwde vertrouwen in de directie, waagden we ook met hem ‘de sprong’. De extra inspanningen die de daaropvolgende jaren van de school, de directie en van de leerkrachten de daaropvolgende jaren gevraagd werden waren niet niets. Alleen al de vele technische strubbelingen met de ‘Bednet’-computers waren steeds opnieuw oefeningen in geduld. 

Sint-Hendrik is een school waar inspanningen worden gedaan om het goede na te streven in een wereld waar het volmaakte niet bestaat.

En toen onze jongste kinderen eind vorig schooljaar de lagere schoolpoort achter zich sloten, hebben we geen enkele andere school meer overwogen. Dat ze hun broers zouden volgen, werd niet in vraag gesteld. Sint-Hendrik is een school waar je als ouder mag aankloppen. Meer nog, waar ze blij zijn met de input van thuis uit. Waar er inspanningen worden gedaan om het goede na te streven in een wereld waar het volmaakte niet bestaat.

 

Terug naar boven

Terug naar overzicht