In memoriam: E.H. Hubert Van den Braembussche

Terug naar overzicht

in memoriam cover

 

Afscheid van E.H. Hubert Van den Braembussche, superior Sint-Hendrikscollege 1975-1997

Op zaterdag 9 juni 2018 werd in de parochiekerk van Mariakerke bij Gent door familie en vele (oud) collega’s en vrienden afscheid genomen van E.H. Hubert Van Den Braembussche. In deze editie van het H’ztje (oorspronkelijk het ‘Heintje’, waarvan de superior de initiatiefnemer was) willen we even stilstaan bij het rijk gevulde leven van E.H. Superior.

Nadat E.H. Hubert Van den Braembussche in het college van Ninove en Dendermonde een opdracht  als leraar Latijn, godsdienst en geschiedenis opnam, werd hij in 1975 aangesteld als superior van het toenmalig Sint-Hendrikscollege. In het begin was het voor de superior geen evidentie om zijn taak als lesgever en klassenleraar in de retorica in Dendermonde los te laten, maar na korte tijd had hij zich vrij vlug ingeburgerd in Deinze en bleef hij tot zijn laatste dagen zeggen dat hij in Deinze heel gelukkig is geweest. 

Het evangelie en de figuur van Christus inspireerden de superior en vanuit die spiritualiteit en overtuiging engageerde hij zich voor een wereld van rechtvaardigheid, solidariteit, een maatschappij met liefde en warme verbondenheid tussen mensen, een dynamische en evangelische kerk, niet alleen bekommerd om haar eigen voortbestaan, maar ook bezorgd, mild, barmhartig, arm en dienend,  met een heel sterk geloof in jonge mensen. In die periode was er heel veel tijd en ruimte om die jonge en dienende kerk concreet gestalte te geven door, niet in woorden, maar in daden aan de slag te gaan met jonge mensen  tijdens talrijke bouwkampen in binnen-en buitenland en de  jeugdkampen met KSA, Chiro en de CM, waar de superior  meeging als  aalmoezenier en waar hij kon genieten van de natuur en de schepping met alles wat bloeit, groeit en leeft. 

E.H. Superior was voor het Sint-Hendrikscollege in Deinze ook de man en architect van grote bouwwerken en verbouwingen in onze scholen van het secundair- en basisonderwijs. Hij vond het niet te min om zelf op daken te kruipen, beton te gieten en de handen uit de mouwen te steken op menige werven. Daarbij kwamen zijn roots vanuit het bouwbedrijf van zijn ouders en  zijn bouwkampervaringen heel goed van pas. Ondertussen bleef Hubert contact houden met mensen in Kosovo, Kroatië, Bosnië en Polen, wat voor hem zeer verrijkend was. Hij droeg de 22 jaar hier in Deinze in zijn hart en hij bleef tot de laatste dagen van zijn leven verbonden met de hele groep van leerkrachten, opvoedend personeel, keuken-en onderhoudspersoneel en hij ervaarde daar heel veel vriendschap en verbondenheid. Met velen denken we hierbij ook nog terug op het mooie reüniemoment dat de superior in 2015 organiseerde in zijn verblijf in het Sint-Paulusseminarie in Mariakerke, waar hij zo graag was en rust vond. Daar kunnen wonen was voor hem een zegen.

En toen E.H. Superior na 22 jaar collegetijd in Deinze, in 1997 op pensioen ging, bleef hij niet stilzitten. Hij kreeg nog een vrij zware opdracht om mee te werken aan fusies en herstructureringen van vele vrije katholieke scholen in ons bisdom. 

De laatste jaren zagen we de gezondheid achteruitgaan en de krachten afnemen. Niettegenstaande  de beproeving door het afscheid van zijn dierbare broers en zus en goede vrienden, bleef E.H. Superior meeleven met zijn medemensen, dichtbij en veraf, met hen die eenzaam zijn, die onrecht ondergaan, die mislukkingen kennen. Hij bleef zich soms ergeren aan onze maatschappij met heel veel materialisme en onverschilligheid, de levenswijze van sommige mensen en onverdraagzaamheid tussen mensen. Maar E.H. Superior bleef zijn  geloof bewaren, bleef geloven en ijveren  voor een dienstbaarheid onder mensen, ijveren om onze jonge mensen te inspireren om te leren delen,  om niet te veroordelen, om authentiek te zijn, om aandacht voor armen en broederlijkheid, en zelf te dienen en niet gediend te worden.

In naam van zovele (oud-)medewerkers, oud-leerlingen, kennissen en vrienden, zijn we dankbaar dat we E.H. Superior mochten leren kennen, dat hij voor velen  op één of andere manier iets heeft betekent,   en dat er een blijvende plaats  voor hem is in het hart van velen.  We willen graag één van zijn laatste boodschappen, uitgesproken in zijn laatste levensdagen, heel eendachtig zijn en hiermee eindigen om als boodschap mee te nemen in ons verder leven: ‘Laten we hier op aarde een hemel zijn voor elkander en voor elkander zorg dragen, dan zijn we heel dicht bij de hemel die God bedoelt’.

 

Dirk Segers

 

Terug naar boven

Terug naar overzicht